Bemoedigend woord van de pastoor

Dierbare parochianen,

Ondanks alle voorkennis, overviel ons afgelopen vrijdag het nieuws dat ook in Nederland de Heilige Missen op zaterdagavond en zondagochtend vervallen.  Het heeft ons pastorale team geraakt, maar mij persoonlijk viel het ook zeer zwaar.

Vanaf mijn 1e H. Communie op zondag 4 mei 1974 ben ik altijd naar de kerk gegaan om de zondag te wijden.  Vanaf mijn 9e levensjaar heb ik als misdienaar, later als acoliet en weer later als priester iedere zondag Eucharistie gevierd.  Tijdens de Middelbare Schoolopleiding dacht ik wel eens:  “als ik zou stoppen, wie heeft de pastoor dan nog om het belangrijke werk van Jezus aanwezigheid te laten doorgaan?” Maar dat was niet de enige reden:  het deed me goed en gaf me geestelijke kracht, en het droeg bij aan mijn levensgeluk,  ook al waren de liturgische diensten voor een jong mens in de Goede Week best zwaar…

Na zo’n 44 jaar minstens op zondag de Eucharistie gevierd te hebben en me daar actief voor te hebben ingezet (ik kan de keren dat dat niet was op één hand tellen: door griep of vakantie in een protestants gebied) voelt het naar en verdrietig. Ik zal zelf op zondag de H. Mis op t.v. volgen. Ook de Missen op weekdagen vervallen in de kapel van het Moederhuis van de Franciscanessen.

We hopen en bidden dat God en de inzet van velen deze beproeving spoedig van ons zal weg nemen. Want naast beperking van dingen waar we van genieten (vasten) is dit (afzien van de Eucharistie) voor mij het ergste. Ik hoop dat u deelt in mijn beleving, en moge ons gebed zorgen dat heilige en alledaagse dingen weer normaal worden.  Moge ons gebed zorgen dat allen die bijzonder lijden onder de bezoeking van dit virus kracht en genezing ondervinden. Dit alles is wellicht onze hoogste vorm van “vasten”. Moge het een uitzondering blijven.

Houdt er a.u.b. rekening mee dat we voorlopig nooit met meer dan 30 mensen mogen samenkomen.

God zegene en bescherme ons allen,
Pastoor Ard Smulders