In memoriam pastor Peter Konings

‘Het gaat niet om de kerk, maar om de mens.’

Peter Konings kwam in 1971 als pastoor naar Veghel.
Zijn eerste woorden in de kerk in Veghel-Zuid waren: ‘Beste mensen, ik hoop, dat ik te midden van jullie een klein beetje kan bijdragen aan de opbouw van een mooie gemeenschap, waarin mensen zich thuis mogen voelen en waar ik me zal inzetten om mensen vrij te maken van zorgen, verdriet eenzaamheid of angsten.’
Zijn ideaal was gemeenschapsopbouw, met als uitgangspunt een open, kritische en hartelijke kerk, waar iedereen zich welkom mag voelen.
Dialoog tussen voorganger, koor en de mensen in de kerk was voor hem van belang voor samenzijn. We denken nog vaak aan hoe we met elkaar uit volle borst zongen: Een volk op weg gezet…….

Pastor Koning was tot priester gewijd, maar voelde zich pastor, geworden door de mensen om hem heen. Ook wilde hij herder zijn. Hij zei: ‘Ik hoop, dat iederéén herder kan zijn.’

Voor hem was het belangrijk om momenten van stilte te zoeken in het leven. Hij vond het fijn om elke morgen te beginnen met een stiltemoment. Vooraf aan een viering, vond hij bezinning erg belangrijk. Op dat moment van stilte zocht hij Gods aanwezigheid.
Tijdens zijn ziek zijn, was bezinning extra belangrijk. ‘Ik heb altijd gehoopt, dat ik niet stilletjes uit het leven vertrekken zal, maar dat ik de kans krijg om me voor te bereiden op de overgang naar het Leven met een hoofdletter.’ Die kans heeft hij gekregen. Met 12 wakers mochten wij het laatste stuk van zijn leven dicht bij hem zijn. Onze contacten verdiepten zich. Als we zo bij elkaar waren, merkten we hoeveel we van elkaar houden. Dat zijn momenten, die we niet kwijt willen. Samen onderweg, in rust en met vertrouwen dat we in Gods hand mogen zijn. Op weg naar de Vader. In Manus Tuas!!

Pastor Konings was ruimdenkend en in veel opzichten zijn tijd ver vooruit.
Iedereen voelde zich welkom bij hem en hij gaf ieder het gevoel bijzonder te zijn.
Hij was humanist. Het is erg mooi om het Humanisme ook in de Katholieke Kerk te vieren. Het gaat tenslotte om mens zijn. De mens moet het motief zijn, om goed menselijk met elkaar te zijn. Dit principe kunnen we nog verrijken met de kennis, dat dit alles leeft in de bedding van Gods bestaan en Gods handelen. Maar WIJ moeten het wel doen.

Het was voor ons een voorrecht om pastor Peter Konings te mogen kennen.
Hij was voor ons een inspirator en motivator, een bemoediger, een vriend en een gesprekspartner. Hij heeft ons aan het denken gezet, verrijkt en bewust gemaakt.
We mochten met hem werken en feesten, huilen en lachen.
We zijn van hem gaan houden.
Hij heeft voor altijd een plekje in ons hart.

Al wat we benoemd hebben, geeft de kracht van onze parochiegemeenschap weer. Zo hebben we met elkaar geleefd, gedacht, gemeenschap gevormd!